ทรงพระเจริญ

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอเดชะ

ข้าพระพุทธเจ้า

นายศตวรรษ ศรีสมบูรณ์

(หนุ่มร้อยปี)

พ่อตัวอย่างแห่งชาติ พ.ศ. 2547

เพื่อความเป็นสิริมงคลแก่บล็อกนี้ ผมจึงขอถวายพระพรแด่ในหลวงเป็นอันดับแรก ก่อนที่จะเขียนเรื่องอื่นๆในโอกาสต่อไป

ผมคิดว่าเพิ่งเขียนบล็อกนี้ไปเมื่อไม่นานมานี้ วันนี้เปิดเข้ามาดู โห...เขียนครั้งสุดท้ายเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2550

ถึงแ ม้ว่าจะไม่ได้เตรียมเรื่องอะไรมาเขียน ก็ต้องเขียนให้ได้สักเรื่องหนึ่ง เพราะไม่ได้เขียนมานานหลายเดือนแล้วนะ

 ครับเหมือนชื่อเรื่องที่เขียนไว้ข้างต้นนั้นเลย 

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก...ครับ ปีนี้ 2551 ก็เข้ามาเดือนที่เก้าแล้ว อีกเพียงสามเดือนก็จะสิ้นปี 2551 แล้วปี 2552 ก็จะก้าวย่างเข้ามาตามจักรราศี

ในแวดวงนักวิชาการเขาเคยมีหลักสูตรๆหนึ่งชื่อว่า " การบริหารเวลา"

เขาจะสอนว่าเวลาสามารถจะบริหารได้เสมือนเรื่องอื่นๆ เพียงแต่ผู้จะบริหารเวลาจะต้องมีความตั้งใจ มีความตั้งมั่นอย่างแท้จริงจึงจะสามารถประสบความสำเร็จในการบริหารเวลาได้

ผมเ คยคุยกับกับนักธุรกิจท่านหนึ่ง ท่านบอกว่าการบริหารเวลาไม่เห็นจะยากเย็นอะไร ขอเพียงให้เรารู้จักใช้เวลาให้เป็นเท่านั้น

นั่นล่ะครับ กุญแ จสำคัญละ รู้จักใช้เวลาให้เป็น ฟังแล้วดูเหมือนมันจะเป็นเรื่องง่ายๆแบบหญ้าปากคอกอะไรทำนองนั้น แต่เอาเข้าจริงมันไม่ยักง่ายอย่างนั้น ใช้เวลาอย่างไรล่ะให้เป็น เพียงเท่านี้ก็ตกม้าตายแล้วครับท่าน

เมื่อเทศกาลลอยกระทงมาถึงครั้งใด

ผมมักจะเฝ้ามองอย่างไม่สบายใจ ไม่สบายใจก็เพราะเกรงว่าเด็กสมัยนี้จะเล่นพิเรนอะไรอีก ความจริงการลอยกระทงซึ่งเป็นวัฒนธรรมอันสวยงามของไทยนี้ มันแฝงไว้ด้วยหลักความเชื่อที่สำคัญสองประการคือ

1.คนสมัยโบราณเชื่อว่าสายน้ำมีชีวิต คนเราได้อาศัยน้ำเป็นเครื่องช่วยให้ทุกชีวิตอยู่รอด ใช้น้ำในการดำรงชีวิตประจำวัน และในทำนองกลับกันคนเราก็สร้างความสกปรกให้สายน้ำ การลอยกระทงปีละครั้งจึงเปรียบเสมือนการขอโทษขอขมาต่อสายน้ำ

2.ความเชื่อประการต่อมาคือการลอยกระทงถือเสมือนการลอยเคราะห์กรรมของแต่ละคน(ซึ่งอาจจะมีหรือไม่มี) ให้ลอยไปตามกระแสน้ำ

แต่ทำไมปัจจุบันนี้คนสมัยนี้จึงพยายามแปรเปลี่ยนความเชื่อที่ดีงามนี้ ไปเป็นเทศกาลบ้าๆบอๆทำอะไรที่ไม่ดีงามตามใจ ซึ่งเทศกาลสงกรานต์ก็แปรเปลี่ยนไปอย่างแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

ถ้าไม่ส่งเสริมก็อย่าทำลายวัฒนธรรมอันดีงามนี้เลยครับ...